Skontaktuj się z nami tel. +48 22 446 83 80

Wyspy Folegandros i Sikinos

Folegandros i Sikinos to kolejne, po Kimolos, spokojne wyspy, leżące poza głównymi szlakami turystycznymi.

mapka cyklad zaznaczone folegandros i Sikinos
Folegandros i Sikinos na Cykladach

Obie nie mają lotniska, więc można na nie dotrzeć tylko promem, co skutecznie ogranicza napływ masowych turystów. Nie mają zabytków ani reklamowanych plaż. Dzięki temu po wyspach nie krążą turystyczne autobusy, a w portach nie cumują „pirackie” statki wycieczkowe. Pomimo że z roku na rok zyskują coraz większą popularność, wciąż należą do najrzadziej odwiedzanych wysp greckich. Dzięki temu nadal zachowują swój tradycyjny grecki charakter.


Planujesz czarter jachtu w Grecji? Te informacje mogą Cię zainteresować…


Folegandros wybrzeże
Folegandros

Obie wyspy są tak niewielkie, że każdą z nich można zwiedzić w ciągu jednego dnia. Obie są górzyste, surowe i jałowe, a żeglując wzdłuż brzegów, widać tylko nagie skały z ubogą roślinnością.

wybrzeże Folegandros
wybrzeże Folegandros

Jeśli chcecie pożeglować na Folegandros lub Sikinos, musicie wiedzieć, że nie rozpieszczają one żeglarzy, ani pod względem kotwicowisk, ani ilością miejsc w portach. Za to są to idealne wyspy na wakacyjny „reset” i złapanie oddechu. Każdego zachwycają swoim surowym krajobrazem i prostotą. Nawet mieszkańcy nazywają je wyspami spokoju, który czuje się zwłaszcza podczas pieszych wędrówek.

wnętrze wyspy Folegandros
spalone słońcem wnętrze wyspy Folegandros

W krajobrazie obu wysp najbardziej rzucają się w oczy bardzo liczne pola tarasowe, pokrywające niemal wszystkie zbocza. Patrząc na te niekończące się kamienne murki, trzeba docenić ogromny wysiłek tutejszych rolników, którzy mimo niesprzyjających warunków uprawiają ziemię. Te kamienne ściany służą przede wszystkim do zatrzymywania wody i gleby na stromych stokach, ale są też swego rodzaju miedzami, wyznaczającymi granice pola. Zbocza wyglądają najbardziej malowniczo na wiosnę, gdy wszystko wokół jest zielone.

zielone tarasy Sikinos

Wyspa Folegandros

Na tej skalistej wyspie, gdzie strome klify opadają do morza, są tylko trzy osady. Jeden port – Karavostasi, stolica – Chora i wieś – Ano Meria.

Mapa wyspy Folegandros

Jeśli chodzi o historię, to niewiele pozostało po niej śladów. Prawdopodobnie ze względu na brak naturalnych surowców, żyznej gleby oraz niedostępność od strony morza, wyspa zawsze była słabo zaludniona i raczej uboga. W czasach panowania Rzymian, Folegandros była miejscem wygnania, ale też bardziej współcześnie, bo na początku XX wieku, była miejscem zsyłki dla przeciwników politycznych podczas dyktatury Metaksasa.

Chora Folegandros

Najładniejsza część Chory pochodzi z czasów, gdy Cykladami władali Wenecjanie. Okupacja turecka niemal całkowicie wyludniła Folegandros, gdyż Turcy wywieźli z wyspy i sprzedali większość jej mieszkańców. Obecnie na wyspie mieszka około 500 stałych mieszkańców.

port w Folegandros
Port w Folegandros

Stolica wyspy została zelektryfikowana dopiero w 1974 roku. Pierwszy bankomat jest tu od niespełna 10 lat, a jedyna droga asfaltowa ma zaledwie 11 kilometrów długości. Ciekawostką wyspy jest niewielki pensjonat (przy plaży Galifos), w którym nadal nie ma prądu, a oświetlenie zapewniają lampy gazowe.

ogłoszenie pensjonatu bez prądu
ogłoszenie pensjonatu Galifos

Niezbyt szybko, ale jednak, Folegandros rozwija się turystycznie. Największym skupiskiem pensjonatów i hotelików są dwie zatoki przy portowym miasteczku Karavostasi. Na szczęście nadal nie ma tu, typowego dla większych i bardziej znanych wysp, zgiełku turystycznego. Życie nocne praktycznie nie istnieje.

Karavostasi

Dla amatorów pieszych wycieczek na wyspie jest kilka oznakowanych szlaków, ale trzeba być przygotowanym na nieco wspinaczki.

Chora

Stolica wyspy – Chora leży na północno-wschodnim wybrzeżu i z Karavostasi jest do niej około 3,5 kilometra, jednak droga wiedzie cały czas pod górę. Jeśli nie lubicie takich spacerów, szczególnie podczas upałów, możecie dojechać tam autobusem, taksówką, wypożyczonym samochodem bądź skuterem. W sezonie komunikacja funkcjonuje bez żadnych problemów, jednak gdy przypłynęliśmy na Folegandros w marcu, port wyglądał jak wymarły. Sklepy, tawerny i wypożyczalnie były nieczynne.

krzesła Folegandros

Zimą całe życie wyspy toczy się w Chorze i Ano Meria, a port ożywa tylko w czasie przypłynięcia promu i kursy autobusu dostosowane są do niego. Na szczęście, jak to w całej Grecji, zawsze można liczyć na podwózkę życzliwych mieszkańców wyspy.

Chora

Z portu Karavostasi nie zobaczycie Chory, bo tak jak większość stolic na Cykladach, wybudowano ją w miejscu niewidocznym od strony morza, tak by uniknąć ataków piratów.

Chora na klifie Folegandros
Chora położona na klifie

Miasto leży na ponad 200-metrowym, stromym klifie. Roztaczają się z niego wspaniałe widoki na morze i sąsiednie wyspy. Najstarszą część Chory – Kastro otacza dziś plątanina ulic z wieloma placami. Przy każdym z placów stoi niewielki biały kościółek, a na środku pod platanami rozstawione są stoliki wielu tawern i kafejek.

stoliki i krzesła na placu przed kościołem

Głównym placem jest plac Punta z tarasem widokowym i ładnym, niewielkim budynkiem szkoły. To tutaj odbywa się większość uroczystości oraz festiwali.

tawerna-chora-Folegandros

Dawne Kastro było zbudowane przez Wenecjan w XIII wieku na samym skraju klifu. Ale nie szukajcie tu zamku ani twierdzy. Kastro na wyspie Folegandros to ufortyfikowana osada, gdzie rolę muru obronnego spełniał rząd domów.

popularna uliczka w Chora
charakterystyczne zabudowania Kastro

Zwykłe, proste domy zachowały się do dziś w doskonałym stanie i wiele z nich nadal jest zamieszkałych. Aby dostać się na teren dawnego Kastro, trzeba przejść przez jedną z dwóch bram. Po minięciu ich, znajdziecie się w sercu średniowiecznej osady. Białe, jednopiętrowe domy z zewnętrznymi schodami, kolorowymi balustradami i balkonikami to najbardziej rozpoznawalna uliczka wyspy, po której można spacerować bez końca.

dawne Kastro
dawne Kastro

Po jakimś czasie kluczenia labiryntem ulic, zorientowaliśmy się, że coś tu nie gra, że ta Chora jest jakaś inna. Ulice są szersze, jest więcej przestrzeni i powietrza, nie ma schodów, schodków ani stromych podejść – po prostu osada stoi na płaskim terenie.

dawne Kastro Chora Folegandros
najpiękniejsza uliczka Kastro

Nad stolicą, na brzegu imponującej skały, góruje symbol wyspy, uroczy kościół Panaghia.

Kościół Panaghia
Kościół Panaghia

Wybudowano go na miejscu dawnej starożytnej świątyni, której fragmenty wykorzystano do budowy kościoła. By do niego dotrzeć, trzeba się trochę napocić, ale widok, szczególnie podczas zachodu słońca, rekompensuje wysiłek.

kościół Panaghia
kościół Panaghia

Prowadząca zakosami droga, które tak malowniczo wyglądają na zdjęciach, jest wybetonowana, co ułatwia wejście na górę.

widok z góry na Chorę
Chora i kościół Panaghia na szczycie

Co roku, 15 sierpnia w tym kościele, obchodzone jest święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, a wieczorem po uroczystościach kościelnych, świętowanie przenosi się na plac Punta, gdzie biesiada i tańce trwają do późnych godzin nocnych.

Powyżej kościoła jest ścieżka prowadząca do Paleokastro (starego zamku), z którego dziś pozostało tylko parę mało ciekawych, dla laika, ruin dawnych domów. Jednak, jeśli chcecie zobaczyć pełniejszą panoramę wyspy, warto tam się wspiąć.

Widok na Chorę i wybrzeże Folegandros
Widok z kościoła na Chorę i wybrzeże

Po obejrzeniu cudownego spektaklu, jakim jest oglądany z tego miejsca zachód słońca, będziecie mieli problem z wyborem tawerny, bo jest ich w Chora naprawdę sporo, co jedna to lepsza. W tawernie Piatsa serwują doskonałe owoce morza. Gdybyście szukali wykwintniejszej kuchni, warto zajrzeć do To Zimaraki. No, chyba że przypłyniecie wczesną wiosną lub jesienią, wówczas w Chora czynna jest jedynie gyrosownia (tak było przynajmniej w 2019 roku) Souvlaki Club.

tawerna Chora Folegandros

Z lokalnych potraw spróbujcie matsaty – ręcznie robionego makaronu podawanego z gulaszem z koguta lub królika w sosie pomidorowym. A w piekarni poszukajcie kalasouny – placka w kształcie pieroga, nadziewanego lokalnym serem i cebulą. Ten lokalny biały kozi ser to souroto i czasami na Folegandros dodają go do sałatki zamiast fety. Gdybyście byli w okolicach Folegandros 28 sierpnia, to odbywa się tu wtedy festiwal sera – Argosourotoxinotiri.

widok na Chorę

Niecałe 4 km od Chory leży druga położona wewnątrz wyspy osada – Ano Meria. Droga do niej prowadzi grzbietem wzniesienia i zapewnia wspaniałe widoki na wybrzeże po obu stronach drogi. Idąc drogą przez wieś, widać wiele osłów i mułów, które nadal są tu głównym środkiem transportu i siłą pociągową.

kościół w Ano Maria
kościół w Ano Meria

Ano Meria to rolnicza wioska, składająca się z licznych gospodarstw, ciągnących się wzdłuż drogi przez 3 kilometry. Trudno tu znaleźć coś w rodzaju centrum wsi. Nie ma żadnego placu, większego kościoła czy skupiska sklepów i tawern.

wioska Ano Meria
wioska Ano Meria

Zobaczyć w niej można typowe dla wyspy domy zwane themonies, które składają się z wielu pomieszczeń gospodarczych i części mieszkalnej. Jak wygląda taki dom w środku, możecie się przekonać, odwiedzając muzeum folkloru na początku wsi. Jest ono otwarte najczęściej w godzinach popołudniowych.

wioska Ano Meria
Ano Meria

Niedaleko muzeum folkloru, zaskoczył nas widok jednego z domów. Na jego dachu stoją różne przedmioty pomalowane na niebiesko, a na ścianach namalowano rysunki i wypisano chyba życiowe motto mieszkańców. Nasze szczątkowe tłumaczenie to: „wszystko przemija, kochajcie się”. Może komuś uda się przetłumaczyć całość.

wioska Ano Meria i napisy na ścianie
charakterystyczny dom w Ano Meria

Będąc w Ano Meria, zajrzyjcie też do dość „specyficznej” tawerny Irina`s. Jest to jednocześnie sklep, kafeion i skromna tawerna, z doskonałym domowym jedzeniem, przygotowywanym na bieżąco na oczach klientów. Dodatkowym plusem jest to, że poza sezonem jest to drugi, oprócz gyrosowni Souvlaki Club w Chorze, czynny lokal na wyspie.

tawerna Irinas
tawerna Irina’s

Druga tawerna w Ano Meria, w której jedliśmy to Το Ηλιοβασίλεμα Του Μητσάκη. Prócz prostego, dobrego, domowego jedzenia, zobaczyć można modele statków i promów, które w zimowe wieczory robi właściciel tawerny. Dzieła sztuki to nie są, ale fajnie spotkać ludzi z pasją. Dodatkowym atutem tego miejsca, i to darmowym, jest wspaniały widok na morze. 

Matsata grecka kolacja
Matsata

Na wybrzeżu Folegandros są dwie jaskinie. Jedna z nich to Georgitis, leżąca na południowo-wschodnim wybrzeżu wyspy, i można do niej wpłynąć pontonem. Druga Chrysopilia leży w północno-wschodniej części wyspy, poniżej kościoła Panaghia, i jest dużo bardziej ciekawa. Niestety, prace archeologiczne nie zostały zakończone i nie jest udostępniona do zwiedzania. Oprócz wielu stalaktytów odkryto w niej zapisane na ścianach jaskini ponad 400 imion i wciąż trwają badania nad ich pochodzeniem. Dodatkowym utrudnieniem jest niezwykle trudne wejście do jaskini, które znajduje się 30 metrów nad powierzchnią wody.

jaskinia georgitis
jaskinia Georgitis

Port Karavostasi 36°36,85’N 024°57’E

Karavostasi to jedyny port na wyspie Folegandros. Leży on w północno-wschodniej części wyspy, w zatoce o tej samej nazwie. Ponieważ jest on niewielki, i pełni jednoczenie funkcję portu promowo-rybacko-jachtowego, zmieści się tu tylko kilka jachtów.

mapa Folegandros Karavostasi
Port Karavostasi

Najwygodniej zacumować rufą do poprzecznego pirsu, wyrzucając z dziobu kotwicę. Jest tam prąd i woda, opłaty pobiera harbourmaster, a paliwo dowożone jest autocysterną.

widok na port Karavostasi z góry
Port Karavostasi

Możecie też stanąć longside przy pirsie głównym, od strony zachodniej, jak najbliżej pirsu poprzecznego – bo na szczycie cumuje prom. Gdy nie ma miejsc do zacumowania, możecie stanąć na kotwicy w zatoce.

port na wyspie Folegandros
jedyny port na wyspie Folegandros

Uwaga, przy silnym meltemi, w zatoce tworzy się duża fala, która w porcie może mieć nawet 0,5 metra wysokości. Przy wiatrach ze wschodu postój w jachtowej części portu jest niebezpieczny.

port Karavostasi
Port Karavostasi

Zatoki Vintsentou, Vitjetjos, Vitzetzo 36°36,62’N 024°57,15’E

Przy braku miejsca w zatoce Karavostasi, możecie zakotwiczyć w leżącej 0,5 Mm na południe od portu zatoce Vintsentsos.

mapka zatoki Karavostasi, Vintsentou i Livadi
Zatoka Vintsentou

Jednak zatoka jeszcze gorzej chroni przed meltemi niż zatoka Karavostasi. Ponadto kamieniste dno bardzo słabo trzyma.

W leżącej na południe od Vinsentou zatoce Loustria (Livadi) obowiązuje zakaz kotwiczenia.

Zatoka Vathy 36°37,75’N 024°53,57’E

W środkowej części południowego wybrzeża leży duża zatoka Vathy. To dobre miejsce na postój na kotwicy, nawet przy wiejącym meltemi. Jednak musicie liczyć się z silnymi wiatrami spadowymi i dość uciążliwą falą.

Mapka zatoki Vathy na wyspie Folegandros
Zatoka Vathy

W północno-zachodniej części zatoki jest betonowa keja, przy której stoją łodzie rybackie, jednak nie próbujcie tam cumować, gdyż jest zbyt płytko. Piaszczyste dno w zatoce dobrze trzyma kotwicę. Znajdziecie tu kilka dobrych tawern i ładne plaże. W zachodniej części zatoki jest plaża Agios Nikolaos, gdzie na wzniesieniu powyżej plaży jest dobra tawerna Papalagi. Właściciele, by uniknąć wnoszenia skrzynek ze świeżo złowionymi rybami, zastosowali ciekawe rozwiązanie – wciągają je na górę swego rodzaju windą linową.

Zatoka Vathy
Zatoka Vathy

Wyspa Sikinos

Sikinos, pomimo że leży blisko turystycznej wyspy Ios, jest jeszcze rzadziej odwiedzana niż Folegandros. Wyspa nie ma zbyt wielu plaż, więc nie jest popularna wśród turystów zainteresowanych typowymi wakacjami na plaży. Przypływają tu ludzie szukający prostoty i spokoju.

Mapa wyspy Sikinos

O tym, że Sikinos była zapomniana nawet przez władze Grecji, może świadczyć fakt, że dopiero w 1988 roku wybudowano port, do którego może cumować prom. Przedtem pasażerowie wożeni byli na ląd łodziami.

Brak portu sprawiał, że połączenia z innymi wyspami były rzadkie, a bywało, że z powodu złej pogody wręcz niemożliwe. Zdarzało się, że nawet przez kilka tygodni prom nie docierał na wyspę. Być może stąd wziął się, niespotykany nigdzie indziej, dość dziwny zwyczaj witania i żegnania promów, którego pojawienie się w porcie było kiedyś wielkim wydarzeniem. Kto tylko mógł przychodził do Alloproni, by przywitać przypływających i żegnać machaniem tych, którzy odpływają. Gdy prom odbijał od nabrzeża, sporo osób wskakiwało do morza, do jeszcze spienionej od silników wody – ot taka lokalna tradycja. Dziś też, zwłaszcza w miesiącach letnich, można zobaczyć jak tłum młodzieży skacze do morza za odpływającym promem. Zdarza się, że dołączają do nich również odważniejsi turyści.

odejście promu na Sikinos
pożegnanie promu

Ze względu na górzysty teren, na wyspie nie ma zbyt wielu dróg, co sprawia, że do odległych miejsc można dotrzeć tylko pieszo lub na osłach. Sikinos to idealne miejsce do wędrówek po wielu ścieżkach. Podczas zwiedzania wyspy, rzuciła się nam w oczy bardzo duża ilość uli rozstawionych na tarasowych zboczach porośniętych dzikimi ziołami. Później dowiedzieliśmy się, że na wyspie działa kilka spółdzielni pszczelarskich, które łącznie produkują aż 10 ton miodu rocznie.

ule na Sikinos
ule na Sikinos

Sikinos jest jedną z mniej zaludnionych wysp, jednak powoli wracają na nią ludzie z młodszego pokolenia dawnych emigrantów. To oni „rozkręcają” lokalne wytwórnie oliwki, serów, wina czy miodu.

Kastro Sikinos
widok na Chorę

Dla żeglarzy Sikinos ma jeszcze mniej niż Folegandros dogodnych i bezpiecznych miejsc, w których można zacumować lub stanąć na kotwicy. By zwiedzić wyspę, trzeba zacumować w jedynym porcie – w Alloproni, gdzie w sezonie letnim można wypożyczyć skuter lub samochód.

Alopronia
Allopronia
Allopronia - port na Sikinos
Allopronia

Można też skorzystać z autobusu. Do ubiegłego roku (2020) na wyspie nie było ani jednej taksówki.

rozkład jazdy sikinos
Rozkład jazdy autobusów z portu do Chory

Jedynym miastem na Sikinos jest Chora, która leży na stromo opadającym do morza grzbiecie góry, 4 km od portu. Chora składa się z dwóch osad: Kastro (starej) i Pano Chorio (nowszej), które w naturalny sposób dzieli siodło między dwoma wzgórzami.

Chora Sikinos
Chora

Jest tam parking – do miasteczka samochodem nie wjedziecie. W miejscu, gdzie stykają się te dwie dzielnice, stoi charakterystyczny, bardzo ładny budynek dawnej szkoły.

dawna szkoła
dawna szkoła

Kastro to osada z XV wieku, która w przeszłości była obwarowana przez mur, który tworzyły połączone ze sobą zewnętrze ściany domów. To w Kastro znajduje się obecnie większość sklepów, tawern i kawiarni, i to tam skupia się całe życie wyspy. Spacerując cichymi, ukwieconymi uliczkami Kastro, wciąż czuje się klimat średniowiecznej osady.

uliczka Kastro

Do starej części Chory można dostać się z kilku stron. Najciekawsza droga do środka prowadzi ścieżką od starej szkoły, obok kościółka Aghios Nikolaos i dalej wąskim tunelem pod domami. Droga ta pokazuje, jak obwarowane było dawne miasto. Po przejściu wąskiego przejścia, właściwie tunelu, znajdziecie się na głównym placu, przy którym stoi budynek ratusza i największy kościół na wyspie – Pantanassa.

kosciół Pantanassa
Kościół Pantanassa

Plac ten jest też miejscem, gdzie odbywa się większość zabaw, świąt i festiwali. Chcąc wziąć udział w jednej z zabaw, odwiedźcie koniecznie Sikinos 27 lipca lub 15 sierpnia.

główny plac miasta

Pano Chorio to nowsza, mieszkalna część miasteczka, w której domy, zachowując lokalną architekturę, w pełni harmonizują ze starą częścią Chory. Nad Chorą góruje wizytówka wyspy – klasztor Zoodochas Pigi.

widok z góry klasztor Zoodochas Pigi
klasztor Zoodochas Pigi

Bez problemu znajdziecie ścieżkę prowadzącą do klasztoru. Wejście do niego nie jest tak komfortowe, jak na Folegandros, gdzie na wzgórze prowadzi wybetonowany chodnik. Tutaj stopnie ułożone są z dużych, nierównych kamieni i trzeba uważnie patrzeć pod nogi. Jeśli będziecie jeździć jakimś pojazdem, możecie dojechać na górę do klasztoru, drogą od tyłu Kastro.

wejście - klasztor Zoodochas Pigi
wejście do klasztoru Zoodochas Pigi

Wybudowano go w 1690 roku i za sprawą wysokich murów, którymi jest otoczony, bardziej przypomina twierdzę niż klasztor. Dzięki tym murom był on miejscem, w którym mogli schronić się mieszkańcy Kastro, gdy piratom udało się pokonać mury osady.

wejście do klasztoru Zoodochas
studnia na dziedzińcu

Klasztor jest bardzo zadbany, choć obecnie opiekuje się nim tylko jedna zakonnica, dobrze mówiąca po angielsku. Bardzo chętnie opowiada odwiedzającym historię tego miejsca, jednocześnie częstując zimną wodą z cytryną. Można wysłuchać opowieści o tym, jak zakonnice (jest to klasztor żeński) broniły się, lejąc gorącą wodę czy olej i rzucając kamieniami w napastników. Przy zewnętrznej ścianie, nad urwiskiem, jest niewielki otwór, który, jak głosi legenda, służył do ucieczki, jeśli piraci wdarliby się za mury klasztoru. Uciekający opuszczali się na linach w dół urwiska.

klasztor Zoodochas Pigi ściana z napisami
część klasztoru

W ramach rewanżu za zwiedzanie i ciekawe opowieści, możecie wspomóc skromny budżet klasztoru, kupując robione przez zakonnicę dżemy, mydła, serwetki lub miody i oliwkę z miejscowych wytwórni. Klasztor otwarty jest najczęściej między 17:30 a 19:30 (w niedziele nieco dłużej), co ma swoje uzasadnienie, bo większość turystów wybiera się tu po południu, by oglądać wspaniały zachód słońca. Patrząc z góry, doskonale widać leżące poniżej obie części Chory.

klasztor Zoodochas Pigi
klasztor Zoodochas Pigi

Kolejnym miejscem, poza stolicą i klasztorem, które warto zobaczyć na Sikinos, jest kościół Episkopi. Prowadzi do niego droga wiodąca na zachód od Chory. Jeszcze niedawno jedyna droga asfaltowa wiodła z portu do Chory, teraz przedłużono ją do tego najważniejszego zabytku wyspy. Do Episkopi można też dojść spacerem, korzystając ze ścieżki dla mułów, która biegnie równolegle do drogi.

Episkopi kościół na Sikinos
Episkopi

Episkopi, dawny grobowiec rzymski, robi niesamowite wrażenie, gdyż stoi dosłownie w szczerym polu. Kiedy w XVII wieku trzęsienie ziemi zniszczyło częściowo budowlę, nie odbudowano jej, lecz przekształcono w kościół, dobudowując w miejsce zawalonego dachu kopułę i dzwonnicę. Ta mieszanina stylów wygląda bardzo dziwnie i, w połączeniu z lokalizacją na totalnym pustkowiu, sprawia niesamowitą atmosferę. Obok znajdują się też pozostałości niewielkich zabudowań poklasztornych i maleńki kościółek. Obecnie kościół poddawany jest zasłużonej renowacji, na którą czekał wiele lat.

Episkopi
Episkopi

Ścieżka prowadzi dalej na zachód, gdzie zobaczyć można ruiny starożytnej osady, rozrzucone na południowym zboczu wśród urwistych skał. I jeśli nie dla tych ruin, to dla widoków na morze i sąsiednią Folegandros, warto pokonać kolejny kilometr szlaku i dotrzeć do kaplicy Agia Marina, stojącej na szczycie urwiska.

W drodze do Episkopi na pewno nie przeoczycie winnicy, którą można zwiedzić i spróbować w niej win w towarzystwie tradycyjnych, domowych przekąsek, podziwiając wspaniały zachód słońca.

zachód słońca z Sikinos
zachód słońca z Sikinos

Wino z Sikinos było znane już w starożytności, a liczne pola tarasowe na wyspie pokryte były winnicami. Wyspę nazywano wówczas „wyspą wina”, czyli Oinois (οινόης-wino).

winnica na Sikinos
tawerna i winnica

Od kilku lat Giorgios Manalis, z doskonałym skutkiem, odtwarza dawne odmiany i tradycyjne metody produkcji.

widok na winnicę

Na miejscu jest też restauracja z idealnie usytuowanym tarasem, tak by podczas degustacji zapewnić doznania zarówno dla ciała, jak i ducha (www.manaliswinery.gr).

sikinos winnica

Na północnym wybrzeżu, pod klasztorem znajduje się jaskinia Mavro Spila. Ponieważ w tej części wyspy trudno jest stanąć na kotwicy (z powodu wiejących najczęściej z północy wiatrów), nie udało nam się jej jeszcze zobaczyć.

Kuchnia Sikinos jest prosta i oparta na lokalnych produktach. Spróbujcie koguta w winie lub jagnięciny z pieca i koniecznie jogurtu z miejscowym miodem. Jak na każdej wyspie, zjecie tu też doskonałe, świeże ryby i owoce morza.

Na Sikinos nie ma zbyt wielu tawern, ale możemy Wam polecić leżącą w Chorze tawernę Soulatso. W porcie jedliśmy kiedyś w tawernie Meltemi. Dania nie były rewelacyjne, ale może kucharz miał wtedy gorszy dzień. Natomiast w restauracji, z tzw. wyższej półki, Porto Sikinos nie udało nam się nigdy znaleźć wolnego stolika.

Port Alopronia 36°40,5’N 025°08,69’E

Jedynym portem na wyspie jest Alopronia.

Mapka portu Alopronia
Port Alopronia

Jachty cumują longside od wewnętrznej strony pirsu południowo-wschodniego, jest tam miejsce dla 2-3 jachtów (praktykuje się postój burta w burtę). Cumując w tym miejscu, musicie bardzo uważać, bo wewnątrz portu jest płytko.

Alpronia port
Port i zatoka Alopronia

W sezonie letnim pirs przedłużany jest pływającym pomostem, przez co zwiększa się liczba miejsc do cumowania.

pirs w Aopronia
widok na pirs

Od strony wschodniej (od morza) przy pomoście pływającym cumuje się w typowy dla Grecji sposób – rufą do pirsu. Można też zacumować do pomostu pływającego od wewnątrz portu, ale raczej tylko longside, ze względu na głębokości w porcie. Widzieliśmy tam kiedyś stojący rufą do pomostu katamaran, ale wynikało to z jego małego zanurzenia. Poza tym stojąc w ten sposób, blokował jachtom możliwość wpłynięcia do wewnętrznej części portu. Przed główkami portu można stanąć na kotwicy.

Alopronia

Zatoka Aghios Nikolaos, Aghios Nicholas, Dialiskari 36°41,17’N 025°09,39’E

To jedyna w miarę bezpieczna zatoka, w której można stanąć na kotwicy. Wpływając do zatoki, uważajcie na leżące bliżej brzegu skałki. W zatoce jest ładna, spokojna plaża.

Mapka zatoki Aghios Nikolaos na wyspie Sikinos
Zatoka Aghios Nikolaos

Elżbieta i Piotr KasperaszekAutorzy: Elżbieta i Piotr Kasperaszek

Od 25 lat przemierzają Grecję jachtem i nie tylko. Autorzy 5 przewodników żeglarskich o Grecji i książki kucharskiej o kuchni greckiej. Przez wiele lat publikowali artykuły w Żaglach i Jachtingu. Pierwszy przewodnik – „Grecja, najlepsze trasy dla żeglarzy” uzyskał dwie prestiżowe nagrody: Nagrodę im. Leonida Teligi za rok 2015 oraz Nagrodę Magellana, za najlepszy przewodnik za rok 2015.


 

 

 

Posty w kategorii

kithnos

Wyspa Kithnos

Kithnos to kolejna, po Kea, nieskażona masową turystyką cykladzka wyspa. Jest jednak od niej... więcej »

zobacz więcej

Wyspa Spetses

Spetses to ostatnia z wysp w drodze na Peloponez, leżąca na pograniczu zatok: Sarońskiej... więcej »

zobacz więcej
Epidavros & Korfos minatura

Epidavros & Korfos

Co znajdziesz w tym artykule: Palea Epidavros Port Palea Epidavros  37°38,13’N 023°09,31’EZatoka Vlassis i zatopione... więcej »

zobacz więcej

Punt

Stryjeńskich 15A lok 5 (1 piętro)

02-791 Warszawa

tel. +48 22 446 83 80

fax +48 22 894 00 42

 

info(@)punt.pl

MENU
Mamy dla Ciebie prezent!

Zapisz się do naszego NEWSLETTERA
i odbierz darmową kolekcję
przewodników dla żeglarzy.