Lanzarote leży 125km od wybrzeży Maroka i jest czwartą co do wielkości wyspą w archipelagu Wysp Kanaryjskich. Lanzarote została uznana przez Unesco za Światowy Rezerwat Biosfery. Wyspa posiada również Rezerwat Morski, Park Narodowy i 12 chronionych obszarów przyrody. Znaczną część powierzchni wyspy pokrywa zastygła lawa i 300 górujących nad nią wulkanicznych stożków. Z tego też powodu wyspę określa się często mianem wyspy ognia.

Największą atrakcją wyspy jest położony na południu wulkaniczny Park Narodowy Timanfaya o powierzchni 52 km2. Park powstał w miejscu erupcji, która miała miejsce w 1730 r. i trwała 6 lat. Jedną z głównych atrakcji parku jest płynna lawa znajdująca się niecałe 3 km pod powierzchnią ziemi. To dzięki niej ziemia w niektórych miejscach parku ma temperaturę około 80°C.

Północ wyspy zdominowana jest przez wulkan La Corona. Liczne tunele i jaskinie, powstałe podczas jego wybuchu są obecnie atrakcją turystyczną wyspy. Wśród nich Jameos del Agua – jaskinia zaadoptowana przez lokalnego artystę Cesara Manrique. To właśnie dzięki jego artystycznym koncepcjom wyspa osiągnęła unikalny charakter. Polega on miedzy innymi na zakazie budowania na Lanzarote wysokich, oszpecających krajobraz budynków a mieszkańcy starają się przestrzegać tradycyjnego, karaibskiego stylu budowania.

Lanzarote to 250 km wybrzeża z czego 157 km stanowią klify a pozostałą część plaże różniące się między sobą kolorem piasku: od śnieżnobiałego na plaży Papagayo, przez żółte w Puerto del Carmen i Costa Teguise aż do czarnych, wulkanicznych plaż na północy wyspy. Wiatr wieje tu przez cały rok, stając się sprzymierzeńcem żeglarzy, windsurwingowców i kitsurfingowców.

Żeglując wzdłuż wybrzeży Lanzarote warto zacumować w jednym z portów: Puerto de Naos, Peurto Calero lub Marina Rubicon.